การดูดและการชลประทาน

การดูด: ขจัดของเหลวออกจากโพรงในช่องท้องและอุ้งเชิงกราน เมื่อจำเป็นต้องเอาลิ่มเลือดออก สามารถใช้ร่วมกับคีมผ่าเพื่อแยกลิ่มเลือดออกก่อนดูดออก เมื่อใช้กับของเหลวปริมาณมาก เพียงแตะปลายของอุปกรณ์ดูดจนถึงระดับของเหลวแล้วค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กระดาษทิชชู่เข้าไป เพิ่มประสิทธิภาพในการดูดและความปลอดภัย เมื่อบาดแผลกว้างใหญ่และมีเลือดออกอย่างต่อเนื่องโดยต้องสัมผัส ปลายดูดจะถูกกวาดอย่างรวดเร็วผ่านแผลขณะเดียวกันก็เจาะเลือด — สิ่งนี้เรียกว่า "การดูดแบบกวาด" สิ่งนี้จะทำให้มีจุดเลือดออกอย่างรวดเร็วซึ่งเอื้อต่อการแข็งตัวของเลือด

การปิดกั้น: การปิดกั้นหลอดเลือด เมื่อเปิดเผยหลอดเลือดอุ้งเชิงกรานในระหว่างการผ่าต่อมน้ำเหลือง การใช้อุปกรณ์ดูดเพื่อปิดกั้นหลอดเลือดดำสามารถทดแทนการทำงานของคีมผ่าได้

 

การผลัก: ด้วยการใช้แรงที่เหมาะสมผ่านปลายดูดระหว่างหลอดเลือดและเนื้อเยื่อรอบ ๆ ช่องว่างระหว่างหลอดเลือดและเนื้อเยื่อรอบ ๆ จึงสามารถเปิดเผยได้ แน่นอนว่าการวางตำแหน่งที่แม่นยำเป็นสิ่งสำคัญ มิฉะนั้นจะไม่มีการผลักดันใด ๆ ที่จะสร้างช่องว่าง นอกจากนี้ เมื่อมีเลือดออกในระหว่างการผ่าตัด สามารถวางปลายดูดไว้ใกล้จุดเลือดออกเพื่อลดเลือดออก และใช้แรงที่เหมาะสมเพื่อรักษาแผลให้สะอาด ทำให้เกิดสภาวะสำหรับการรักษาต่อไป ในการควบคุมเลือดออก การดันควรเป็นวิธีการหลักโดยมีการดูดน้อยที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลีกเลี่ยงการดูดที่จุดเลือดออกโดยตรง มิฉะนั้น แม้ว่าบาดแผลอาจดูสะอาด แต่เลือดออกก็อาจเพิ่มขึ้นได้

 

การผ่า: การใช้อุปกรณ์ดูดสามารถช่วยในการแยกเนื้อเยื่อในขณะที่เอาเลือดที่ไหลออกมาไปพร้อมๆ กัน

 

การผลักและดึง (หรือการขูด): เมื่อมีช่องว่างปรากฏขึ้นระหว่างท่อดูดและเนื้อเยื่อโดยรอบ สามารถใช้การเคลื่อนไหวแบบผลักและดึงตามแนวแกนยาวของท่อเพื่อขยายช่องว่างและแยกเนื้อเยื่อเป้าหมายออกจากเนื้อเยื่อรอบข้าง

 

ด้วยการใช้เทคนิคเหล่านี้อย่างชำนาญและใช้ฟังก์ชันต่างๆ ของอุปกรณ์ดูดให้มากที่สุดตามสถานการณ์การผ่าตัด ศัลยแพทย์จำเป็นต้องฝึกการผลักและดึงของอุปกรณ์ดูดนอกเวทีอย่างมีสติ ฝึกกล้ามเนื้อนิ้วหัวแม่มือให้สร้างการกระทำที่เป็นนิสัยที่ฝังแน่นในสมอง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของเครื่องมือผ่าตัดนี้